ISBN
960-705806-2
Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα, όπου το ανεξάρτητον της Δικαιοσύνης (από την εκτελεστική εξουσία) είναι ταυτόσημον με το ανεξέλεγκτον των δικαστηρίων. Εξ ου και ο χαρακτηρισμός της Δικαιοσύνης ως " κάστρου" (εννοείται βέβαια απόρθητου και αδιαπέραστου...)!!!
Αλλά γνωρίζουμε φυσικά ότι τα πράγματα δεν μπορούν να είναι έτσι.
Η διοικητική ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης καθόλου δεν σημαίνει το κοινωνικώς ανεξέλεγκτον αυτής, αλλά το ακριβώς αντίθετο. Ο έλεγχος των δικαστών απαγορεύεται να γίνεται από τους υπουργούς και βουλευτές, διότι εναπόκειται στην πνευματική εξουσία, δηλαδή στην διανόηση του λαού.Τα παραδείγματα του Ζολά και του Ντοστογιέφσκι είναι αρκετά για να μας υπευνθυμίζουν το πράγμα. Και μόνο το γεγονός ότι στην Ελλάδα μεταπολεμικά υπήρξαν δίκες τερατουργήματα χωρίς καν ίχνος φωνής μιας διανόησης (καθηγητών, ακαδημαικών, ελευθέρων διανοούμενων κ.λ.π) είναι ακριβώς η απόδειξη σε ποιές συνθήκες μέσα λειτουργεί η ελληνική Δικαιοσύνη και γιατί αυτή είναι μέχρι σήμερα "κάστρο"